
((فصل تنهايي))
شمعم و سوزم ز هجران،كي رسد پروانه ام
تـا ببــــيند در دل شب ، گـريـه مســــتانه ام
يا ز طـوفاني ، پريشـان گردد آخر شـعله ام
يا كه سـيلي بـر كند ، بنــياد اين كاشـانه ام
ترسـم آخر ســينه فـريادي كشـد از هجــر او
گــرچه خامـوشي گـزيدم ، در ميـــان خانه ام
از مســــيري خفـــته در پيچ و خم يك حـادثـه
مي نشـــيند دست ياري آشــنا بـر شــانه ام
شــوق جاري گشتن اشـكم مهـيا مي شــود
تـا كـه آيـد از ســـــفر ، آن دلبـــــر جـانـانه ام
شد روان از گوشـه چشــمم ،حضور اشــتياق
ذره ذره مي شـــود خـالي ، همه پيــــمانه ام
فصل تنهايي به سر آيد ، «رها»،غم طي شود
همـــــدلي آيـد بـه ســـــوي كلـــــبه ويـرانه ام
____________________((رها))